Franstaligen haken zich via Schiltz vast aan het verleden
België federaal?
Theo Lansloot 19-08-2006
 |
Naar aanleiding van het overlijden van Belgisch Minister van Staat, Hugo Schiltz, is er veel te doen geweest over federalisme in dit land. Zelfs Franstalig België juichte het "nieuwe België" toe.Indachtig het oude Vlaamse spreekwoord "als de boer de passie preekt,boer let op je ganzen", stemt dit al tot nadenken.
Voormalig voorzitter van de PSC, Gérard Deprez ( nu MR), was misschien net iets té openhartig als hij toegaf dat hij uit gesprekken met Hugo Schiltz destijds had begrepen dat hij federalist moest worden om het voortbestaan van België veilig te stellen. Franstalig België is daar wonderwel in geslaagd.
Het door wijlen Koning Boudewijn voorgestane "fédéralisme d’ union" gaat de regeringsdeelname van de Volksunie geruime tijd vooraf. Alle gevestigde Vlaamse partijen met voorop de toenmalige CVP, hebben er toe bijgedragen. Met echt federalisme heeft dit weinig of niets te maken. I.p.v. het voor België normale tweeledig federalisme kwam een drieledig schertsfederalisme dat Vlaanderen in de positie van één tegen twee drong. De Franstaligen kregen bovendien de pariteit op nationaal niveau (ministerraad, federale ambtenarij, diplomatie,enz...), een voorrecht waarvan zij nog altijd schaamteloos misbruik maken.
In ruil zou de Vlaamse minderheid een zelfde pariteit in Brussel genieten, iets waarop wij nog altijd en waarschijnlijk tevergeefs wachten.
Lode Claes, ooit VU-senator en oprichter van de Vlaamse Volkspartij, was destijds van oordeel dat dit Belgisch federalisme slechts één doel had :de Vlaamse meerderheid te minoriseren.
Hijzelf wilde de Belgische staat gewoon overnemen via de Vlaamse demografische meerderheid, wat perfect mogelijk ware geweest Een federale staat zag hij als de verkwanseling van die meerderheid.
Het Belgische nepfederalisme is inmiddels verworden tot een ondoorzichtig, peperduur kluwen van gemeenschappen en gewesten, slecht afgebakende bevoegdheden, grendels, 2/3 meerderheden, alarmprocedure, enz..
De echt belangrijke sociaal-economische hefbomen blijven stevig in federale hand. Vlaanderen is niet eens een deelstaat. De grondwet erkent slechts gewesten en gemeenschappen. Het sluitstuk van dit nepfederalisme is een paritaire federale senaat waarvoor premier Verhofstadt onlangs nog maar eens heeft gepleit. Die moet de Vlaamse meerderheid in België eens en voorgoed neutraliseren.
Dit zgn. federalisme is ook ondemocratisch want de kiezer kan de helft van de federale regering noch een groot deel van het parlement naar huis sturen. Bovendien zijn voor een Vlaamse parlementszetel meer stemmen nodig dan voor een Franstalige. Gemiddeld 45.000 stemmen voor een Vlaamse tegen 37.000 voor een Franstalige zetel. Zo werden 726.000 Vlamingen stemloos en krijgt een Franstalige partij met 850.000 stemmen 25 kamerzetels of evenveel als een Vlaamse partij met ruim 1 miljoen stemmen.
Lode Claes schijnt dus gelijk te krijgen. Steeds meer Vlamingen zien dan ook het huidige "fédéralisme à la belge" niet meer zitten en bijgevolg ook niet het nut van nog maar eens wat bijschaven ervan in 2007.
Twee Vlaamse partijen zijn onomwonden voorstander van een zelfstandig Vlaanderen. Het congres van twee andere sprak zich uit voor een Belgische confederatie. Samen vertegenwoordigen zij zowat 75 % van het kiezersvolk. Als zij, zoals in 1917, een godsvrede sluiten en zich eensgezind scharen achter een confederaal i.p.v. federaal België dan is het zover. Voor sommigen gaat dit niet ver genoeg. Niettemin betekent het een grote stap voorwaarts op de weg naar de verdere ontvoogding, bloei en welvaart van de Vlaamse natie zoals uitgestippeld in het Manifest van de Denkgroep in de Warande.
Het vraaggesprek met minister-president Leterme dat op 17.8.2006 in de Franse krant Libération verscheen,stemt in dit opzicht hoopvol.
Terug naar de artikelenlijst.