Verhofstadt wil paritaire senaat
Jan Van de Casteele 27-06-2006
 |
In de aanloop naar twee verkiezingen is het goed om weten wat de concrete standpunten zijn van politieke partijen inzake het communautaire dossier. Het standpunt van premier Guy Verhofstadt is duidelijk: geen groot communautair project. Het spook van de paritaire senaat steekt weer de kop op.
Het Nieuwsblad (17 juni) stelde hem die vraag. Gaat u met een groot communautair project naar de kiezer. Zijn antwoord: ‘Neen. Ik zie drie punten: de hervorming van de instellingen (de Senaat moet een parlement van de gemeenschappen worden, nvdr), een oplossing voor de rand rond Brussel en een verdere homogenisering van de bevoegdheden. De communautaire discussie wordt voor mij niet de inzet van de verkiezingen, wel de staat van het land. Al is het communautair onderdeel daarvan een element....Zowel aan Franstalige als aan Nederlandstalige kant is er een verzakelijking van de communautaire discussie. Er dwarrelt geen regen van resoluties neer. Tromgeroffel helpt ons in deze discussie ook niet vooruit.''
Commentaar van Peter De Backer in Het Nieuwsblad: N-VA-voorzitter Bart De Wever uitte onlangs de vrees dat Guy Verhofstadt een derde ambtstermijn beoogt door zich aan de Franstaligen te presenteren als de man van het status-quo. Dit interview is het eerste signaal dat hij wel eens gelijk kan krijgen’.
De toon is inderdaad gezet in het liberale kamp (tenzij Verhofstadt wordt tegengesproken). De adder zit dit keer niet in de staart, maar in de kop van de "prioriteiten" van Verhofstadt: zijn eerste punt. Met de hervorming van de senaat (1) bedoelt Verhofstadt de paritaire senaat, een absoluut nefast scenario voor Vlaanderen. Marc Platel schreef het drie jaar geleden al in Doorbraak: 'Met een paritaire senaat à la Verhofstadt op zak is het België van paarsgroen eens en voorgoed af van nog meer Vlaams staatshervormend gezeur en geleuter'.
Met een paritaire senaat wordt zouden de Vlamingen na in de uitvoerende macht (de regering) nu ook in de wetgevende macht verliezen.
Of zoals CD&V-senator Hugo Van den Berghe zei (Juridisch Wetenschappelijk studententijdschrift): 'De paritaire Senaat leidt voor alle mogelijke beslissingen tot een algemeen veto van de Franstalige minderheid. De paritaire Senaat is de moderne vorm van verknechting...Niet de parlementariërs worden verknecht, maar de Vlaamse kiezer...een paritaire Senaat is een absolute supergrendel'.
Volgens Vlaams Belang zouden met een paritaire senaat twee van de zes miljoen Vlamingen niet vertegenwoorigd zijn.
Maar ook zijn andere punten laten het ergste vrezen: een 'oplossing' voor de rand (2)? De liberalen worden best herinnerd aan hun vroegere standpunten. Het zou ons niet verwonderen als ze dat niet graag hebben. En met homogene bevoegdheidspakketten (3) wordt het ook al opletten geblazen: in verschillende dossiers sturen "de federalen" binnen de VLD aan op allerlei compromissen. Een onzindelijke ruil van een beetje geven (een paar extra Vlaamse bevoegdheden op een beperkt aantal punten?) en veel nemen (recuperatie naar het federale niveau). Een voorbeeld maar: de schoolpremie, niet meer dan een federaal verkiezingscadeau voor het onderwijs (een zuiver Vlaamse bevoegdheid!) zou worden uitgereikt als kinderbijslag (in tegenstelling tot de vele beloften van de liberalen nog altijd federale materie). Het wordt tijd voor het aanscherpen van het communautaire debat.
Terug naar de artikelenlijst.