Cortebeeck fel tegen regionalisering
Wanneer loopt de wekker af bij de Vlaamse vakbonden?
Jan Van de Casteele 26-09-2005
 |
Wanneer loopt de wekker af bij de Vlaams vakbonden?
De Vlaamse socialisten hebben veel tijd nodig gehad om in te zien dat regionalisering voor goed bestuur in Vlaanderen gewoon onvermijdelijk is. Nu nog wachten tot de wekker ook afloopt bij de Vlaamse vakbondsmensen.
Het is opvallend hoe de niet slecht betaalde toplieden van de syndicale organisaties weer onmiddellijk uit de fauteuils opsprongen om Vande Lanotte even de les te spellen. Een splitsing werkgelegenheidsbeleid? Geen sprake van.
Luc Cortebeeck, wiens hele uiterlijke verschijning ook aan de jaren vijftig doet denken, liet er in een vraaggesprek in De Morgen (26 augustus) geen twijfel over bestaan dat ook zijn denken vastzit in het verleden.
Als de journalist wijst op de aankondiging van CD&V dat de partij niet in een federale regering zal stappen zonder een verregaande regionalisering van onder meer de werkgelegenheid en het economisch beleid, is het antwoord van de bescheiden ACV-baas meteen duidelijk: ‘(lacht schamper) Ik geloof daar niets van. Alle partijen denken regionalistisch tot het moment dat ze federale verantwoordelijkheid krijgen. Het is geen goede zaak in te hakken op de solidariteit. Je hebt een bepaalde kritische massa nodig om een goede sociale zekerheid te hebben. Het werkt toch op dit moment. De pensioenen en de kinderbijslagen worden toch uitbetaald? Waarom moet je dat uit elkaar rukken en nieuwe structuren opzetten? Wat zou dat oplossen? De grote geldstromen droogleggen? Kijk naar de demografische evolutie: vooral Vlaanderen zal duurder worden en dan keren de geldstromen om. Nee, je moet daar niet aan knoeien.'
ABVV en ACV vrezen dat regionaliering het einde van “de solidariteit” zou betekenen. Zeggen ze. Ze vinden dat er al voldoende instrumenten zijn voor een gedifferentieerd beleid bestaan. Vinden ze. Ook Xavier Verboven, algemeen secretaris van het ABVV, roept luid. De Vlaamse vleugel van het ABVV onderschreef dit standpunt van de federale vakbondskoepel. Caroline Copers, algemeen secretaris, beklemtoont 'niet te willen meespelen in het politieke opbod tussen de Vlaamse partijen'.
Concrete voorstellen van de vakbonden om nu eindelijk eens de kern van het probleem aan te pakken, zijn er niet. De topmensen van de vakbonden reageren steevast met hun gekende dooddoener van “solidariteit”.
Dat de werkloosheid in Wallonië dubbel zo hoog is als in Vlaanderen, dat de arbeidsmobiliteit van vooral Franstaligen ondermaats is, dat de overheid vooral in Franstalig België te veel mensen te werk stelt, het zijn details in de geschiedenis.
Is het niet zo dat de werkloosheid sommige vakbondscentrales helpt aan veertig procent van hun leden en meer dan de helft van hun inkomsten. Zijn de vakbonden dan wel geïnteresseerd in oplossingen?
Terug naar de artikelenlijst.